Hallo allemaal, We schrijven 1 april als ik, vanachter m’n bureau uit ’t raam starend, een lekker voorjaarszonnetje zie. In de verte hoor ik een motor rijden. Daar is het nu ’t weer voor. Heel ander weer dan tijdens m’n Alaska-avontuur... Ik start de laptop en begin voor jullie m’n ervaringen in te typen over de rit die me afgelopen winter ver ten noorden van de poolcirkel bracht. Nee, dat is geen grap. Evenmin de melding van een verbaasde ‘ice-road-trucker’ door z’n bakkie: “Hier rijden twee motoren!” Z’n collega-chauffeurs geloofden hem niet. Zelfs nadat díe ’t met eigen ogen zagen, hadden ze er nóg moeite mee ‘t te bevatten. Op een motor in zo’n vrieskou, dat bestaat toch niet?! Wel dus. Het gebeurde allemaal toen ik samen met Doris Wiedemann vanaf Key West in het uiterste zuiden van de VS onderweg was naar Prudhoe Bay aan de poolzee. Doris op een BMW F800 GS en ik op de vertrouwde R1 die me in 2008 al eens naar een winterse Noordkaap bracht. In het vorige MotoPort Magazine eindigde m’n verslag bij Touratech USA in Seattle, waar we de motoren prepareerden voor de winteruitdaging. Daar pakken we nu de draad weer op. Vanuit Seattle is ‘t maar een stukje tot Canada. Daar begroet de echte winter ons, waarop we in de banden spikes draaien die er 3,2 mm uitsteken. Met een bandendruk van ongeveer 1½ ato rijden we voorzichtig over de aangereden sneeuw. Zolang we geen gekke dingen uithalen gaat ‘t, maar een beetje te krachtig remmen of te veel rechterhandje, resulteert meteen in slippen. Naarmate we noordelijker komen zakt de temperatuur en groeit de sneeuwlaag. De sporen daarin maken ‘t ons lastig en van een zeventig op de teller, loopt de naald terug naar een ploeterend gangetje van dertig. De volgende morgen pakken we de 7,5 mm spikes en plaatsen deze iets verder naar buiten dan dat de korte spikes zitten. Door de ronding van de banden prikken de langere bij het normaal rechtop rijden net in ’t sneeuwwegdek, maar dreigen we te vallen, dan grijpen deze over de volle lengte in de ondergrond, waardoor de motor weer rechtop komt. “Hadden we dit maar eerder gedaan”, zeggen we tegen elkaar en vol zelfvertrouwen rijden we door kerstkaartlandschap naar Alaska.
In Fairbanks worden we uitgenodigd door het motorkoppel Annie & Kevin en vanaf die uitvalsbasis beginnen we aan het laatste stuk. We volgen de oliepijpleiding die Alaska van noord naar zuid doorkruist; van Prudhoe Bay naar Valdez. Voorbij aan de poolcirkel komen we na zo’n vierhonderd kilometer in Coldfoot, het enige tankstation op onze route. Tientallen vrachtauto’s staan er stationair te draaien, omdat honderd kilometer verderop de Atigun-pas dicht zit vanwege een lawine. 3 Dagen later passeren we de bergpas en komen in de staart van een storm terecht. Van een sneeuwschuiverchauffeur vernemen we dat onze eindbestemming onhaalbaar is. De wind jaagt er sneeuw over de weg in een rapper tempo dan ’t is te ruimen, waarop z’n collega’s het voor deze dag hadden opgegeven. Omkeren is geen optie, tent opzetten in dit weer ook niet, dus rest er niets anders dan door te gaan. Gelukkig wenkt een halfuur verderop een vrachtwagenchauffeur ons. Hij loodst ons in de storm naar een Chevronkampement, waar we goed gevoed mogen overnachten. De volgende dag bereiken we Deadhorse, het einde van de openbare weg. We hebben het gehaald! Jammer genoeg zijn de laatste paar kilometer tot Prudhoe Bay verboden gebied. Het is eigendom van de oliemaatschappijen die uiteindelijk de speciale permissie geven waarmee we naar de bevroren baai toe kunnen, maar dan ZONDER de motoren. En wat nu? Eerlijk gezegd had ik stiekem gehoopt de motor op het poolijs te rijden. Er eenmaal geweest, kan ik me een voorstelling maken over wat materiaaltechnisch daarvoor nodig is en groeit het verlangen naar een nóg meer noordelijke expeditie… Vooralsnog dromen, die hopelijk werkelijkheid gaan worden. Maar nu eerst maar eens de zomer door zien te komen. Daarin willen we samen met Reismotor.nl een dvd maken van het voorbije avontuur. Ook hoop ik presentaties te geven over deze winterse uitdaging aan geïnteresseerden (zie sjaaklucassen.nl) en ga ik een volgend project voorbereiden. Wat dat precies zal inhouden weet ik zelf nog niet, maar ik houd jullie op de hoogte! Dan wens ik jullie allen nog een veilig motorseizoen. Tot de volgende keer. Groet, Sjaak
